ترجمه :

.......................................................

به نام خدا

(١)
حيدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان
سيلابهاى تُند و خروشان شود روان
صف بسته دختران به تماشايش آن زمان
بر شوکت و تبار تو بادا سلام من
گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من
(٢)
حيدربابا چو کبکِ تو پَرّد ز روى خاک
خرگوشِ زير بوته گُريزد هراسناک
باغت به گُل نشسته و گُل کرده جامه چاک
ممکن اگر شود ز منِ خسته ياد کن
دلهاى غم گرفته ، بدان ياد شاد کن
(٣)
چون چارتاق را فِکنَد باد نوبهار
نوروزگُلى و قارچيچگى گردد آشکار
بفشارد ابر پيرهن خود به مَرغزار
از ما هر آنکه ياد کند بى گزند باد
گو :‌ درد ما چو کوه بزرگ و بلند باد
(٤)
حيدربابا چو داغ کند پشتت آفتاب
رخسار تو بخندد و جوشد ز چشمه آب
يک دسته گُل ببند براى منِ خراب
بسپار باد را که بيارد به کوى من
باشد که بخت روى نمايد به سوى من 

(٥)
حيدربابا ،‌ هميشه سر تو بلند باد
از باغ و چشمه دامن تو فرّه مند باد
از بعدِ ما وجود تو دور از گزند باد
دنيا همه قضا و قدر ، مرگ ومير شد
اين زال کى ز کُشتنِ فرزند سير شد ؟
(٦)
حيدربابا ، ‌ز راه تو کج گشت راه من
عمرم گذشت و ماند به سويت نگاه من
ديگر خبر نشد که چه شد زادگاه من
هيچم نظر بر اين رهِ پر پرپيچ و خم نبود
هيچم خبر زمرگ و ز هجران و غم نبود
(٧)
بر حقِّ مردم است جوانمرد را نظر
جاى فسوس نيست که عمر است در گذر
نامردْ مرد ،‌ عمر به سر مى برد مگر !
در مهر و در وفا ،‌ به خدا ، جاودانه ايم
ما را حلال کن ، که غريب آشيانه ايم
(٨)
ميراَژدَر آن زمان که زند بانگِ دلنشين
شور افکند به دهکده ، هنگامه در زمين
از بهر سازِ رستمِ عاشق بيا ببين
بى اختيار سوى نواها دويدنم
چون مرغ پرگشاده بدانجا رسيدنم 

(٩)
در سرزمينِ شنگل آوا ، سيبِ عاشقان
رفتن بدان بهشت و شدن ميهمانِ آن
با سنگ ، سيب و بِهْ زدن و ، خوردن آنچنان !
در خاطرم چو خواب خوشى ماندگار شد
روحم هميشه بارور از آن ديار شد
(١٠)
حيدربابا ، قُورى گؤل و پروازِ غازها
در سينه ات به گردنه ها سوزِ سازها
پاييزِ تو ، بهارِ تو ، در دشتِ نازها
چون پرده اى به چشمِ دلم نقش بسته است
وين شهريارِ تُست که تنها نشسته است

موضوع : اين شعر رو به شما دوستان تقديم مي کنم اول بخونيد بعد خوب فکر کنيد

-من وتو هيچ ندانستيم  - که ان درخت تنومند روشنايي را -کجا به خاک سپردنند  - وبلور شسته هر واژه را ان چنان به خاک کشيديم که نداسته تردش کرديم  -هرچند که خاک عزيز است   -ولي خاک هم واژاه اي است چون ازادي - به ابر خواهند گفت و هم چونين به باد -که اين فضا چه پليد است -اسمان کوتاه -من و تو لحظه به لحظه  بدين سياهي ملموز خوي گرفتيم -کسي چه ميداند شايد که تمام روزنه ها بسته است   -کسي را ديدم که مي گفت مي خواهد بماند -کسي را ديدم که ميگفت مي خواهد بميرد -چرا   من نمي دانم     چرا ؟ -کسي را ديدم که ميگفت مي خواهد بخندد -ومن شادمانه به او خنديدم شادمانه... -کسي را ديدم که اسبش را مي خواهد وبذل ميخواند -ومن شادمانه گريستم    ودر يافتم که ميشود خنديد              -ميشود در فضاي زندگي نفس کشيد    -ميشود گفت زنده ام   ميشود گفت عاشقم -عشق را عشق را ميشناسم  -چه ميشد که مرثيه ميبود براي نصار محبت -وانسان کمال خدا بود  چرانه؟ - چه ميشد دست من و تو پل محکم عشق ميشد براي تمامي دنيا  چرا نه؟   شاعر:؟    خواننده:فريدون فروغي اسب وحشی نمی دانم چه کس خواهد آمد و سرزمین بکر مرا فتح خواهد کرد؟ و کیست که افسار این سپید بادپا را بدست خواهد گرفت؟ و در کدام روز شریف و کدامین تشنه با خون گلوی زخم خورده این اسب وحشی سیراب خواهد شد؟   و اکنون تو تو ای بزرگ سوار!  من ترا به طلوع فردا فرا می خوانم به عبوری نرم چون نور از روزن برگهای آکاسیا. کوروش پرویز